Główne modele powstały w 1753 roku, spod ręki Johanna Joachima Kändlera, później nieco zmodyfikowane przez Petera Reinicke. Inspiracją były rysunki Christophe’a Hueta rozpowszechnione dzięki rycinom Jeana-Baptiste’a Guélarda z serii Singeries, ou différentes actions de la vie humaine représentées par des singes (Paryż 1741–1742).
Historia sztućców sięga czasów pierwotnych. Najwcześniej człowiek używał łyżki, które pozwalały nabierać pokarm. Noże pojawiły się później, a dopiero z czasem wykształciły się widelce.
Są takie chwile w życiu antykwariusza i każdego miłośnika porcelany, które zostają w pamięci na długo!!!
Dla mnie to zawsze spotkania z obiektami noszącymi dawne oznaczenia inwentarzowe, a szczególnie te królewskie, jak znak własności Augusta II Mocnego, zwłaszcza gdy można je zestawić z ORYGINALNYM skanem z jego inwentarza.
Poniżej właśnie jeden z takich talerzy.
To japoński talerz w dekoracji Imari, datowany na około 1690-1720 roku, wykonany w piecach Arity w dawnej prowincji Hizen (dzisiejsza prefektura Saga).
lement uchwytu w formie cytryny należy do jednych z najbardziej charakterystycznych elementów osiemnastowiecznych serwisów stołowych Królewskiej Manufaktury Porcelany w Miśni.
Kobaltowa, podszkliwna sygnatura „K.P.M.” w połączeniu ze skrzyżowanymi mieczami była stosowana krótko, od początku 1723 do 1724 roku.
316 lat temu. Dokładnie 23 stycznia 1710 roku, w czwartek, wydarzyło się coś, co na zawsze zmieniło historię europejskiej porcelany.
Porcelana blanc de Chine to jeden z tych chińskich fenomenów, które na pierwszy rzut oka wydają się proste, niemal ascetyczne, a im dłużej się im przyglądamy, tym bardziej wciągają. Bez koloru, bez złota, bez dekoracyjnego nadmiaru. Sama forma, światłocienie i biel.
Królewska Miśnia ok 1755 r. Alegoria Ziemi z serii „Cztery Żywioły”- przepiękna grupa figuralna z wieloma wątkami.
Cesarski Wiedeń filiżanka z talerzykiem z 1787 r. z dekoracją w typie europejskiej w malaturze Johana Schroppa i Johana Stelziga.
