Blanc de Chine
Guanyin z Dehua, koniec XVII w.
Blanc de Chine- porcelana, której językiem jest BIEL
Porcelana blanc de Chine to jeden z tych chińskich fenomenów, które na pierwszy rzut oka wydają się proste, niemal ascetyczne, a im dłużej się im przyglądamy, tym bardziej wciągają. Bez koloru, bez złota, bez dekoracyjnego nadmiaru. Sama forma, światłocienie i biel.
Dobrym przykładem tego rodzaju porcelany jest ta duża 40 cm figura Guanyin z Dehua, z końca XVII w. – okres cesarza Kangxi. Guanyin siedzi na skalnym tronie, ubrana w długą, miękko modelowaną szatę, z dzieckiem na kolanach. Kompozycja jest spokojna, wyważona, niemal medytacyjna. I właśnie to jest esencja blanc de Chine.
Porcelana ta powstawała w Dehua, w prowincji Fujian, daleko na południe od Jingdezhen. Miejscowi garncarze mieli do dyspozycji wyjątkowo czyste złoża kaolinu, o niskiej zawartości żelaza, gwarantujące otrzymanie wyrobów o wysokim poziomie bieli.
Nic dziwnego, że właśnie w Dehua masowo powstawały figury Guanyin, bogini miłosierdzia. To jedna z najczęściej przedstawianych postaci w całej chińskiej sztuce figuralnej. Słuchająca ludzkich trosk, opiekunka rodzin, patronka tych, którzy wyruszają w drogę, zwłaszcza na morze. W ikonografii bardzo często ubrana na biało, spokojna, skupiona, czasem z dzieckiem w ramionach niczym wschodni odpowiednik Matki Boskiej.
Technicznie te figury są fascynujące. Wcześniejsze, z epoki Ming, były mocniej modelowane ręcznie: głębsze fałdy, wyraźniejsze twarze, ślady narzędzi. W okresie Kangxi coraz częściej korzystano z form przez co modelunek staje się płytszy, bardziej syntetyczny. Wewnątrz takich rzeźb czasem nawet widać odciski palców garncarza, który dociskał glinę do formy.