.elementor .e-8e3c611-2a8a9e4{Coś ekscytującego trafiło dzisiaj do mojej „(NIE)perfekcyjnej kolekcji”!
  

  
    Królewska Miśnia, ok. 1735 r. — w jednej z najrzadszych dekoracji ze zbiorów Augusta II Mocnego. Pierwowzór został wypożyczony do manufaktury miśnieńskiej na zlecenie dyrektora von Hoyma 16 grudnia 1729 r. Co ciekawe, oryginał nie zachował się, natomiast zbliżona praca znajduje się dziś w Rijksmuseum w Amsterdamie.
  

  
    Dekoracja jest wyjątkowo rozbudowana: przedstawia dwa ptaki Hōō — jeden większy, siedzący na gałęzi i spoglądający na drugiego w locie. Kompozycję uzupełniają płotki ryżowe oraz duże bukiety kwiatów ominaeshi — wachlarzowych, siedmiopalczastych — i tzw. kwiatów indyjskich, czyli chryzantem. Z podwójnym formierzem Grunda Seniora 🤩
  

  
    
      Na porcelanie typu Kakiemon motyw ominaeshi 
      (Patrinia scabiosaefolia) występuje wyłącznie w połączeniu z chryzantemą lub jako motyw całkowicie samodzielny.
    
  

  
    Nie stwierdzono jego obecności na porcelanie chińskiej — nawet w dekoracjach typu famille verte z okresu Kangxi, które obfitują w motywy roślinne. Geneza tych kwiatów wywodzi się z malarstwa szkoły Yamato-e, której artyści już od okresu Momoyama umieszczali je na parawanach oraz drzwiach przesuwnych.
  

  
    Można je łatwo odróżnić po charakterystycznych listkach, które zawsze parami odchodzą od łodygi.
  

  
    Popularne w Japonii rośliny jesienne były z rosnącym upodobaniem przedstawiane przez malarzy szkoły Yamato-e już od okresu Momoyama. Pod koniec tej epoki coraz silniejsze mieszczaństwo znalazło swojego artystycznego reprezentanta w malarzu Sōtatsu Tawarayi — czynnym ok. 1615–1644 — który nadał tradycyjnemu japońskiemu malarstwu nowe życie.
  

  
    Motyw roślin jesiennych, wcześniej traktowany jedynie jako element poboczny, uczynił on głównym tematem kompozycji.
  

  
    
      Co istotne, motyw ominaeshi nie został dotychczas odnotowany na porcelanie chińskiej, nawet w bogatych florystycznie dekoracjach typu famille verte z okresu Kangxi. Podkreśla to jego wyraźnie japońską genezę oraz specyficzny kulturowy kontekst, który w dekoracji miśnieńskiej został świadomie przetworzony i zaadaptowany.\n}