To właśnie od tej tkaniny pochodzi samo słowo toilette, które w XVII i XVIII wieku oznaczało zarówno zestaw przyborów do pielęgnacji, jak i sam akt przygotowywania się oraz przyjmowanie gości „przy toalecie”. Obmywano codziennie twarz, ręce i stopy; kąpiel całego ciała była rzadsza i wymagała ustawienia w garderobie przenośnej wanny. Używano mis, dzbanów z wodą, krzeseł nocnych, a we Francji już od około 1710 roku także bidetów.
Pojemnik na Perfumy - ok 1780r.
Królewska Manufaktura Porcelany
w Miśni
Królewska Manufaktura Porcelany w Miśni, ok. 1780 r. późnorokokowy pojemnik na perfumy. Porcelana twarda, dekoracja naszkliwna, złocenia; metalowa oprawa szyjki z łańcuszkiem.
W XVIII wieku „toaleta” (fr. toilette) była rozbudowanym rytuałem, szczególnie w kręgach arystokracji francuskiej. Obejmowała nie tylko zabiegi higieniczne, lecz cały poranny ceremoniał: czesanie i pudrowanie włosów, dobór stroju, przyjmowanie listów, a nawet wizyty gości. Im wyższa pozycja społeczna, tym bardziej złożony i czasochłonny był ten rytuał. W prywatnej części służąca pomagała pani przy obmyciu ciała gąbką, natomiast końcowe etapy, przy toaletce przykrytej ozdobną tkaniną (toile) mogły mieć charakter półpubliczny.
